Category Archives: SIMPLE STORY

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก … Continue reading →

.……………………………….. ..…….………………………… …….………………………….. ….…………..…..……………. .……………….………………. ………………………………… .……………………………….. ………………………..………. ………………………………… …..………..………..………… …………..……………………. ………………..………………. คิดว่าจะเอามันออกยังไง   สมมติว่า เราทะเลาะกัน ก็ระบายมันซะ1จุด ไม่โทรมาหาเพิ่มอีก1 ทำตัวไร้สาระ ระบายเทา จนเต็มไปหมด เราเริ่มเห็นเขาแย่ เราเบื่อและignore   แต่ไม่รู้นะว่า ที่เราระบาย มันเป็นจุดดำ หรือ จุดขาวในพื้นดำ กันแน่   คิดว่าจะเอามันออกยังไง     ด้วยแรงบันดาลใจจาก jobboo  

มีเรื่องเล่าอยู่เรื่องนึง มันเป็นวันอากาศสดใส ฟ้าเห็นเมฆบางๆ เคล้ากับไอแดดที่อบอุ่น ผมกำลังออกจากหอเพื่อไปเรียน ระหว่างทางเจอนกสีฟ้าตัวนึง บินมาเกาะตรงไหล่ แล้วร้องจิ้บๆ เอื้อนเอ่ย ผมไม่รู้สึกบังป้องแต่อย่างใด  ได้แต่แปลกใจว่ามันเป็นอะไรของมัน ผมเดินได้จวนถึงคณะแล้ว มันก้อยังคงร้องอยู่อย่างนั้น ผมไม่รู้ว่ามันต้องการบอกอะไรกับผมหรือป่าว 1 หนึ่งเดือน  ผ่านไป…. นกตัวเดิมก้อยังคงร้องอย่างนั้น แต่มันแปลกมากที่ผมรู้สึกชินกันมัน บางครั้งผมเอาเก็บไปฝันให้หวานทุกที 2 เมื่อวานนี้นกตัวนั้นกลับหายไป ผมสงสัยและรู้สึกเป็นห่วงมาก กลัวมันจะเป็นอะไรไป 3 จนผมมาถึงที่คณะ ผมยิ่งแปลกใจมากขึ้นไปอีก ผมดันไปเจอตุ๊กตาหมาตัวโตตกอยู่ข้างลิฟท์ ตุ๊กตาตัวนี้ชังคุ้นตา เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน ใช่แล้ว…. ตุ๊กตาที่ผมทำหายนี้เอง ผมเลิกสนใจมันตั้งแต่มันงองแง กลิ้งห่างออกจากที่นอน ผมจึงไม่ค่อยเห็นมันในสายตาสักเท่าไหร่นัก 4 เจ้านกตัวนั้นบินมาเกาะที่หน้าผม ตอนที่เจอเจ้าหมาพอดี ผมแหงนดูเจ้านกนั้น มันหน้าดุดันกว่าที่เคย … Continue reading →

-1-   ผมเห็นเทอใส่เสื้อสีแดง ตอนนี้เวลาประมาณเกือบเที่ยงคืนได้แล้วผมเดินเงียบๆ คนเดียวอยู่แถวริมฟุตบาท ถนนราชดำเนินเกือบไม่กี่ก้าว จวนจะถึง อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย อยู่มะลอมมะล่ออันที่จิงผมก็ไม่ค่อยมีจุดหมายนักหรอแต่เดินฆ่าเวลาจากความทุกข์ที่กำลังโหยหามานาน แล้วความทุกข์นั้นดันกลับมาตอนที่มีความสุขวนรอบๆสนามหลวงสามสี่รอบพอเหนื่อย ตรืด…ๆ … ๆเสียงโทรศัพท์มือถือที่อยู๋ในกระเป๋าดังชึ้นไม่รู้ว่าด้วยสัญชาตญาณหรือ ความเคยชินเลยรีบเอามือขวาจากที่กำลังถือเบียร์กระป๋องนำพาไปให้มือซ้ายหยิบมันไว้ทางซ้ายแล้วเอามือขวาควานหาจากกะเป๋ากางเกง เฮ้ย.. ไม่มีกระเป๋าซ้ายหละกระเป๋าตังนี้หว่า แล้วเสียงโทรศัพท์ก้อเงียบลง…. เห้ยกูไม่ได้เอาโทรศัพท์มา นึกขึ้นได้ว่าตั้งใจจะเอาไว้ที่บ้าน พอดีไม่อยากติดต่อกับโลกภายนอกเสียอย่างนั้นเคยรู้สึกไหมว่าบางอารมณ์รู้สึกอยากจะได้ยินเสียงจากคนนนั้โทรมาหาแต่ก็ปิดโทรศัพท์ บางทีก็แกล้งลืมๆ ทำเป็นไม่มีโทรคศัพท์ โดยไม่รู้สาเหตุรู้แต่ว่าสาเหตุนี้มันทำให้สบายใจขึ้น แล้วนึกเอาเองว่า เขาไม่โทรมาเพราะว่าเราปิดโทรศัพท์นั้นเอง บางทีพบโทรศัพท์เฉยๆ เพราะเอาไว้ดูเวลาทั้งๆที่ มีนาฬิกาข้อมือใส่อยู่โทงโท่ ผมสวมนาฬิกาข้อมือมาให้ตั้งแต่เทอซื้อมาเป็นของขวัญวันเกิดครบรอบ 19 ปีพอดีที่ผมมีชีวิตอยู่บนโลกเทอให้เหตุผลที่น่ารักสำหรับตอนนั้นว่า เทอไม่ค่อยมีเวลาให้ผมนักเทออยากให้เวลาแก่ผมเวลาผมคิดถึงเทอจะได้เอาเวลาของเทอไปดูต่างหน้าผมว่าเวลามันบอกเวลาไม่ได้หรอกบางทีเวลาก็มักจะบังคับเราเจ็ดโมงตื่น แปดโมงไปเรียน เผื่อเวลานั่งรถอีก 45 นาทีถึงเที่ยงๆกินข้าว เย็นๆเริ่มรถติด หลักกินอาหารเย็น 30 นาที … Continue reading →

1)ยอดทิวสนแห้งเหี่ยวตั้งดิ่งแนวตรงวางเรียงรายระเกะระกะ ณ.ป่ารกทึบ ทั้งๆที่กำลังอยู่ในฤดูที่ฝนตกพอๆกับรถติด ผมเดินวนมาในนี้มาได้นานแล้ว แต่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ อย่าว่าจะมีแต่นาฬิกาเลย ร่างกายของผมก็ยังไม่ได้ถูกปกปิดแม้แต่เครื่องนุ่งห่มผมประมาณการจากดวงอาทิตย์ที่ยังพอเจิดจ้าบอกว่ามันเคลื่อนที่จากตรงหัวผมไปยังทางซ้ายมือประมานหกสิบองศาจากพื้นดิน รู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอกซ้ายไม่  ผมไม่รู้สึกเจ็บแต่ก็รู้สึกเจ็บเพราะเห็นแผลแล้วรู้ว่ามันทำให้เจ็บ จำได้ว่าผมถูกบุหรี่จี้เมื่อคืนวานก่อนตอนไปเที่ยวแถวถนนข้าวสาร แต่ได้แต่เพียงจำไม่ได้จดจำอะไรมากมายความจำบางทีไม่ได้จำเป็นต่อการดำรงชีวิตบางคนบอกว่า ฉันดำรงชีวิตเพื่อจดจำจะได้จำเพื่อมีความรู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่ ผมคงเปนคนความจำสั้นมากกว่า แต่นี้ผมกำลังอยู่ที่ไหน2)ทิวสนไหวตามเสียงลมที่ผ่านพัด ผมมองขึ้นไปจนสุด เห็นยอดแห้ง สีกระทบกันจนได้ยินเสียง คิดแล้วว่ามันดูสงบดีเมื่อกัน แผลสดลามใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น       ใหญ่ขึ้น              ใหญ่ขึ้น                       เรื่อยๆ ผมเพิ่งก้าวข้ามลำธารที่มีแต่น้ำมันหรือจะเรียกว่าน้ำมันลำธารหรือธารน้ำมันหรือมันธารน้ำสรุปมันคือน้ำมันนั้นเอง ทนไม่ไหวแล้วเจ็บ…ยากเกินเก็บ……………………..3)อยากตายให้รู้แล้วรู้รอดอะ แล้วนี้กูอยู่ที่ไหน ผมแง้มเปลือกตามองจนเปิดกว้างจนพบว่าภาพที่เห็นเปนห้องสีขาวในมุมกว้าง 180 องศาโชคดีที่ผมยังอยู่บนเตียงที่ห้อง ผมลุกขึ้นจากเตียงในทันทีทันใดเดินออกไปเพื่อจะหยิบน้ำในตู้ที่ตั้งอยู่มุมห้องติดหน้าต่างข้างประตูสู่ระเบียง ผมล้มลงหล่นทะลุพื้นจากชั้นเจ็ดสุ่พื้นดินไม่ดิเหมือนตกจากที่สูงมากกว่าทั้งๆที่ไม่ได้ตกเปนอาการหย่างหนึ่งที่เราเหมือนตกจากที่สูง     ผมเห็นเตียงที่ชุ่มด้วยเลือดไหลเปรอะมายังริมผ้าปูเตียงและแผละของตัวเอง

เห็นนั่นมั้ย   มองไปตรงนั้นซิ——————————————–>   ไหนอะ มืดจะตาย เรากำลังอยู่ที่ไหนเนี่ย ……………………….   น่ากลัว พาชั้นกลับได้มั้ย   ไม่ต้องอะ เงียบๆสิเดี๋ยวมันหายไป   ???????????????????????   เห็นแล้วยัง   นั้นหงะ ใกล้เข้ามาแล้ว                                        <———————————                                                       <———————————————                                         <——————————————————–                             <—————————————————————–                <—————————————————————————  <————————————————————————————–   เทอนี้ชักประสาท ลากชั้นมาดึกๆดื่นๆ นี้ถ้าไม่เห็นเป็นเพื่อนนะไม่มาด้วยหรอก —- ผมไม่ได้พูดอะไร รู้เพียงว่าเทอเปนเพื่อนคนสุดท้ายที่ผมจะรักเท่านั้น   แล้วไหนหละ(กวาดไฟฉายส่องทาง) -อย่า…ปิดไฟดิ … Continue reading →

เรามีแค่นี้อะ (คว้กเหรียญออกมาก ในมือมี เหรียญห้าหนึ่งเหรียญ เหรียญบาทอีกสอง) – ไม่อยากได้ยิน เจ็ดบาทซื้ออะไรได้ม้าง – (ยิ้ม) เอาใส่หวานๆแล้วกันนะ ……………………… -เพิ่งกลับมาหรอ ป่าวคับ กลับใสสักพักแล้ว แต่ไม่ว่าง – ไม่ค่อยเหนหน้า ขายทุกวันอยู่หรือป่าว – ทุกวัน ไม่ได้ไปไหน (รับถุงจากเทอ แล้วยิ้มให้อย่างเดิม เทอยิ้มตอบ) ขอบคุนนะ…   มันเป็นบทสนทนาระหว่าง ผมกับเทอ คนขายขนมโตเกียว ในชีวิตวัยเด็กหลายคนคงเคยได้กิน ผมก้อชอบเช่นกัน ตอนนั้นเปนวันที่เท่าไหร่จำไม่ได้แล้วขอปีก่อน หลังจากขึ้นปัหนี่งได้ไม่นาน ทุกครั้งเวลากลับบ้าน เสาร์ อาทิตย์ ผมจะเจอเทอเข็นรถโตเกียว มาจอดกลางซอยเข้าหมู่บ้าน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม … Continue reading →